خروش مادران و پدران داغدار علیه خامنهای: «فرزند من در راه میهن سرافراز کشته شد، نه باج دادیم و نه شرمندهایم»
مراسم گرامیداشت شهیدان قیام دیماه ۱۴۰۴، در شهرهای مختلف ایران از جمله زرینشهر، قوچان، نجفآباد و اصفهان به صحنه محاکمه علنی رژیم و تجدید عهد با آرمان آزادی تبدیل شد. در این مراسم، سخنان تکاندهنده و حماسی والدین شهدا در نفی فساد و جنایات حاکمیت، در کنار فریادهای «مرگ بر خامنهای»، نشان داد که نه تنها دیوار ترس فروریخته، بلکه خون هر شهید به بذری برای برخاستن «هزاران نفر» تبدیل شده است.
گزارش مراسمهای استانی و یادمان شهدا:
در اواخر بهمنماه ۱۴۰۴، خانوادههای معترض و مردم شهر، در شهرهای زیر یاد قهرمانان خود را گرامی داشتند:
زرینشهر: گرامیداشت باشکوه شهید قیام، عارفه بیگی.
قوچان: تجلیل از ایستادگی شهید یوسف بخشی.
مبارکه اصفهان: بزرگداشت شهید رستم مبارکآبادی.
یزدانشهر، نجفآباد و زنجان: برپایی مراسم یادبود برای دهها شهید گمنام و نامدار قیام در روزهای ۲۸ و ۲۹ بهمن.
فرازهایی از خطبه ایستادگی (زبان حال یک والد شهید):
یکی از خانوادههای شهدا با بیانی قاطع و استوار، مرز میان «عزت میهن» و «فساد بیت رهبری» را چنین ترسیم کرد:
«من ایمانمان را نمیفروشم؛ من فرزند ایرانم. شرمنده نیستم چون نه مال بیتالمال را خوردم و نه آن را به بیگانگان دادم. نه شرمنده بلوچ هستم، نه کُرد و نه تُرک. سرم بلند است و تاج انسانیت بر سر دارم. فرزند من به کسی تجاوز نکرد؛ او به فجیعترین شکل سینه باز در راه میهن سرافراز کشته شد. من نه صدیقی هستم و نه قاری بیت رهبری؛ ما باج نمیدهیم و تا آخر ایستادهایم.»
جغرافیای خیزش و شعارهای محوری:
از سنندج و زاهدان تا مشهد و تهران، و از رشت تا بندرعباس، فریادهای شبانه و میدانی یکپارچه طنینانداز است. لیست شهرهایی که در بهمن ۱۴۰۴ پرچم قیام را برافراشته نگاه داشتند، شامل بیش از ۴۰ کلانشهر و شهرستان (از جمله ایلام، بابل، کرج، همدان، اراک، خرمآباد، تبریز، دزفول، مریوان و چابهار) میباشد.
شعارهای هموطنان:
«مرگ بر خامنهای، لعنت بر خمینی»
«میکشم میکشم آنکه برادرم کشت»
«هر یک نفر کشته شه، هزار نفر پشتشه»
«مرگ بر دیکتاتور، زنده باد آزادی»
«این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده»