غارت رژیم تنها به سفره نان محدود نیست؛ این غارت به درمان و بیمه نیز سرایت کرده است. این اقدام، صرفاً یک تعدیل اقتصادی نیست، بلکه یک مهندسی اجتماعی فقر است که از طریق آن، بخش عظیمی از جامعه به حاشیه رانده میشوند.
همانطور که احمد فاطمی، عضو مجلس ارتجاع، اذعان میکند:
این نه تنها اعترافی به عمق فاجعه معیشتی است بلکه خود نشانگر فشار ساختاری بر کارگران است.
رژیم با کاهش خدمات و تضعیف بیمهها، زخم مردم را عمیقتر میکند.
فاطمه محمدبیگی در مجلس ارتجاع ناگزیر به اعتراف میشود:
این وضعیت اسفناک بیمه تأمین اجتماعی، نمادی از فرسایش عمدی کارکردی نظام تأمین اجتماعی است که باید ضامن حداقلهای رفاهی و درمانی باشد. این تعمد در اعترافات ناگزیر علی خدایی عضو نهاد حکومتی موسوم به شورای عالی کار به وضوح دیده می شود که می گوید:
این وضعیت یعنی غارت مضاعف منابع کارگران . پدیدهای که در آن، حق بیمههای کسری شده از دستمزد کارگران، به جای تضمین خدمات درمانی، در چرخه ناکارآمدی و فساد سیستماتیک رژیم ناپدید میشوند. تلاش برای فروش «بیمه اکمل» و کسر مجدد پول از کارگران برای خدمات پایه درمانی، نشانهای از عادیسازی سرکوب اقتصادی در نظام ولایت فقیه است.