در اقتصاد ایران، یکی از ریشهایترین دلایل فشار معیشتی مردم، رشد بیرویه حجم نقدینگی و چاپ پول بدون پشتوانهی متناسب با تولید واقعی است. وقتی دولت برای جبران کسری بودجه به جای افزایش بهرهوری، اصلاح ساختار یا کنترل هزینهها، مسیر سادهترِ «خلق پول اسمی» را انتخاب میکند، نتیجهاش چیزی جز تورم پایدار و کاهش مداوم قدرت خرید مردم نیست.
در چنین شرایطی، هر بار که پایه پولی افزایش مییابد، ارزش پولی که مردم با کار و تلاش به دست آوردهاند کاهش پیدا میکند.
حقوق ثابت، واقعیتر که میشود کمتر.
هزینهها، واقعیتر که میشود بیشتر.
فاصلهی طبقاتی عمیقتر میشود.
و جمعیت بیشتری زیر فشار معیشت قرار میگیرد تا جایی که برخی گزارشها و تحلیلگران از رسیدن تعداد افراد زیر خط فقر به دهها میلیون نفر سخن میگویند.