۲۰ مارس ۲۰۰۳، شب عید نوروز ۱۳۸۲، جنگ اشغال عراق توسط آمریکا شروع شد، سنگینترین حملات هوایی و زمینی که همه چیز را ویران میکرد.
ماهها پیش از آغاز این جنگ، سازمان مجاهدین خلق ایران به تمامی طرفها اعلام کرد که در این جنگ بیطرف است و حضور ارتش آزادیبخش در عراق صرفاً و صرفاً برای جنگ با رژیم آخوندی است. حتی مختصات دقیق قرارگاههای خودش را هم به طرفهای درگیر جنگ اعلام کرد.
اما بهدنبال زد و بندها و توطئههای کثیف ارتجاعی استعماری، این بیطرفی از طرف نیروهای ائتلاف حمله کننده به عراق نادیده گرفته شد و قرارگاههای ارتش آزادیبخش با سنگینترین حملات مورد تهاجم هوایی نیروهای ائتلاف قرار گرفت.
اما مجاهدین هوشیارانه با پایبندی به فرمان «عدم شلیک» فرماندهی کل، توطئه به درگیری کشاندن نیروهایشان با نیروهای ائتلاف را که خواسته رژیم آخوندی برای نابودی مجاهدین بود به شکست کشاندند. و بدین ترتیب پس از برقراری ارتباط اولیه با نیروهای آمریکایی در صحنه، فرماندهان ارتش آزادیبخش موفق شدند با فرماندهان آمریکایی قرارداد آتشبس امضا کنند، البته در شرایطی که مطلقاً از طرف مجاهدین هیچ آتشی در کار نبود.
بهرغم این آتشبس، اما در نوزدهم اردیبهشت ۱۳۸۲ نیروهای آمریکا، هیأتی به فرماندهی ژنرال ریموند اودیرنو را برای ابلاغ خواسته ارتش آمریکا به قرارگاه اشرف فرستادند.
خواسته آمریکا چه بود؟ تسلیم ارتش آزادیبخش
جمله ژنرال اودیرنو بسیار سرد و کوتاه بود: به شما این افتخار را میدهم که در برابر خبرنگاران تسلیم ارتش آمریکا بشوید،
این سخنان در حالی گفته میشد که قرارگاه اشرف محل تجمع مجاهدین از زمین و هوا در محاصرهٔ سنگین تانکها و هواپیماهای جنگنده و هلیکوپترهای آمریکایی بود که مستمر در حال پرواز بودند. شرایط بسیار خطیر، سخت و حساس بود.
در این شرایط نفس گیر بود که خواهر مجاهد مژگان پارسایی جانشین فرماندهی کل و مسئول اول وقت سازمان وارد مذاکره با ژنرال اودیرنو شد،
مسئول اول مجاهدین خطاب به ژنرال اودیرنو گفت: شما میتوانید سر تکتک ما را ببرید و در سینی طلایی به رژیم آخوندی تقدیم کنید اما تسلیم هرگز و هرگز اتفاق نخواهد افتاد.
و این کلمات و ترسیم این مرز سرخ چنان قاطعیت و استواری را به طرف مقابل نشان داد که صحنه چیده شده را کاملاً دگرگون ساخت
او در این مذاکرات، خواستار بهرسمیت شناختن حقوق اعضای مجاهدین بهعنوان پناهندگان سیاسی شد و بر ضرورت حفاظت از اردوگاه اشرف تأکید ورزید. این پافشاری بر اصول، ژنرال اودیرنو را چنان تحت تأثیر قرار داد که پس از دو روز مذاکره، در مصاحبه با خبرگزاری فرانسه گفت که به این نتیجه رسیده است که مجاهدین تروریست نیستند، بلکه مبارزانی برای آزادی ایران هستند.
مذاکره مژگان پارسایی با ژنرال اودیرنو، بازتاب گستردهیی در رسانهها و محافل سیاسی داشت و بهعنوان نمونهیی از شجاعت و درایت رهبری مجاهدین مورد تحسین قرار گرفت. این رویداد، به همگان نشان داد که ارادهای قوی و ایمان به آرمانها میتواند حتی در هر تعادل قوایی بر مرز سرخهای خود پافشاری کرده و ایستادگی کند.
خواهر مجاهد مژگان پارسایی خودش در این مورد میگوید:
او [ژنرال اودیرنو] برای گفتگو با مجاهدین بهاشرف آمد که دو روز بهطول انجامید. او در شروع فکر میکرد که با یک نیروی تروریستی روبهرو میشود.
اما از دیدن زنان فرمانده تعجب کرد. بعد ما وضعیت ایران را برای او توضیح دادیم و اینکه آخوندها چه میکنند و ما چه اهدافی داریم.
در پایان روز دوم، ژنرال اودیرنو به خبرگزاری فرانسه گفت:
«مجاهدین به مبارزهشان برای دموکراسی در ایران متعهد هستند و همکاری آنها با ایالات متحده باید منجر به باز بینی نامگذاری «تروریستی» آنها بشود».
این یکی از فرازها در سفر ۶۰ ساله سازمان مجاهدین خلق ایران است. در ادامه این راه پر فراز و نشیب، مجاهدین با عزمی راسخ به سوی تحقق آیندهای آزاد برای ایران گام برمیدارند.