سفر ۶۰ ساله ـ رویش هزاران اشرف از خاک خونین

در سفر شصت‌ساله‌مان، به فرازی رسیدیم که با پاسخ فدای تمام‌عیار به جنایتی هولناک رقم خورد: قتل‌عام دهم شهریور ۱۳۹۲ در اشرف؛ سرزمینی که ایستادگی در آن معنایی تازه یافت.

هنوز سیاهی شب رنگ نباخته بود که مزدوران قاسم سلیمانی، با هماهنگی   حکومت وقت عراق، به قرارگاه اشرف یورش بردند. در این حمله‌، ۵۲ مجاهد قهرمان به شهادت رسیدند و ۷ تن دیگر به گروگان گرفته شدند.

اما ماجرا از چه قرار بود؟

سال ۱۳۸۲، پس از اشغال عراق توسط نیروهای آمریکایی، با توافقی مبنی بر گرد‌آوری سلاح‌های مجاهدین، مسئولیت حفاظت قرارگاه اشرف به ارتش آمریکا واگذار شد. با خروج نیروهای آمریکایی از عراق، این مسئولیت به دولت عراق منتقل گردید؛ دولتی که تحت نفوذ مستقیم رژیم آخوندی قرار داشت.

از سال ۱۳۹۰، پس از رویدادهای فراوان، روند انتقال ساکنان اشرف به کمپ لیبرتی آغاز شد. اما به‌منظور حفاظت از اموال و دارایی‌های مجاهدین تا زمان فروش آن‌ها، ۱۰۰ تن از مجاهدین، بر اساس توافقی چهارجانبه با آمریکا، سازمان ملل، دولت عراق، در اشرف باقی ماندند.

اما خامنه‌ای که وجود قرارگاه اشرف را تهدیدی برای حاکمیتش می‌دانست. طرح شوم حمله و قتل‌عام تمامی ساکنان اشرف را مستقیماً به نیروی تروریستی قدس ابلاغ کرد.

در دهم شهریور ۱۳۹۲، مزدوران جنایتکار سپاه قدس، به فرماندهی قاسم سلیمانی و با همکاری مستقیم نیروهای دولت نوری مالکی، به اشرف حمله کردند.

این لحظه‌ای بود که مجاهدین، صحنه‌ای بی‌بدیل از ایستادگی با دستان خالی تاآخرین‌نفس را در تاریخ به ثبت رساندند.

نیروهای مهاجم، بر روی مجاهدین آتش گشودند، به آنان با دستان بسته تیر خلاص زدند و حتی مجروحان را در اورژانس به رگبار بستند.

خامنه‌ای گمان می‌کرد که با بسته ‌شدن اشرف، کانون پرفروغ امید نیز خاموش خواهد شد؛ اما نمی‌فهمید باورهایی که اشرف را بنا نهاده‌اند، هرگز اجازه نخواهند داد نور امید خاموش شود. فردای آن جنایت هولناک، رهبر مقاومت، آقای مسعود رجوی، در پیامی تاریخی گفت: «۱، ۲، ۳، ۱۰۰ و هزار اشرف می‌سازیم». و اکنون، هزار اشرف را می‌توان در هزاران کانون قهرمان شورشی در جای‌جای میهن به چشم دید؛ امید به آزادی که فروزان‌تر از هر زمان دیگری می‌درخشد.

و این‌گونه بود که جان‌های پاک ۵۲ شهید قهرمان دهم شهریور ۱۳۹۲ در اشرف، به مشعل‌های فروزان آزادی بدل گشتند.

در ادامه‌ی سفر شصت‌ساله‌مان، از ایستگاهی گفتیم که پایان راه نبود، بلکه بذری بود که از آن هزاران اشرف در ایران و سراسر جهان جوانه زد و شاخ وبرگ گسترد

لطفا به اشتراک بگذارید: